ในหนังสือ *ตรัตทัส* วิตเทนสไตน์เปลี่ยนมุมมองของเราจากสิ่งต่าง ๆ ไปสู่โครงสร้าง 1 โลกคือสิ่งทั้งหมดที่เป็นจริง โลกไม่ใช่แค่ถังของวัตถุ; มันคือความจริงทั้งหมด (1.1 โลกคือชุดของความจริง ไม่ใช่เพียงวัตถุ) ความจริงเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในสภาวะว่างเปล่า แต่อยู่ภายใต้กรอบที่แน่นแฟ้นและไม่สุ่มโดยบังเอิญ เรียกว่า ล็อกกีเชิน ราอูม (พื้นที่ตรรกะ)
สถาปัตยกรรมของความเป็นไปได้
ตรรกะคือ "ทฤษฎีของรูปร่างและการอนุมาน" มันกำหนดสิ่งที่ สามารถ เป็นได้ 2.012 ในตรรกะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยบังเอิญ หากวัตถุหนึ่งมีอยู่ มันต้องมีศักยภาพในการเป็นส่วนหนึ่งของสถานการณ์ (2.011) ศักยภาพนี้คือ คุณสมบัติภายใน การรู้จักวัตถุหนึ่ง คือการรู้ทุกโอกาสที่จะเกิดขึ้น (2.0123)
- โครงสร้างพื้นฐาน: ข้อความตรรกะไม่ได้บรรยายเนื้อหา; แต่พวกเขา แสดงออก โครงสร้างพื้นฐานเอง (6.124) พวกมันเป็นประโยคที่ซ้ำซ้อนที่ยอมให้สถานการณ์ทุกแบบเกิดขึ้น แต่ไม่ได้บอกว่าอันไหนเป็นจริง
- ความแน่นอนแบบเหตุผลก่อนประสบการณ์:5.133 การอนุมานทั้งหมดเกิดขึ้นแบบเหตุผลก่อนประสบการณ์ ตรรกะเกิดก่อนประสบการณ์; มันคือภาพสะท้อนของโครงสร้างโลก
- ข้อจำกัดของการกล่าวอ้าง: เราไม่สามารถบอกได้ว่าตรรกะของโลกคืออะไร เพราะเราอยู่ภายในมัน 4.1212 สิ่งที่สามารถแสดงได้ ไม่สามารถพูดออกมาได้
ลองคิดว่าแผ่นหมากรุกและกฎระเบียบเป็น ตรรกะ พวกเขาเป็นผู้กำหนด คุณสมบัติภายใน ของตัวหมาก การเคลื่อนไหวเฉพาะเจาะจงหนึ่งคือ ความจริงคุณไม่สามารถมีตัวหมากได้หากไม่มีแผ่นหมากรุก คล้ายกับที่ 2.0131 วัตถุที่มีตำแหน่งต้องอยู่ในพื้นที่ที่ไม่สิ้นสุด